Taj Mahal in Agra

Taj Mahal

Vandaag stond één van de mooiste gebouwen ter wereld op het programma de Taj Mahal, het staat niet voor niets bij de 8 wereldwonderen. Ik kan het nu beamen, het is overweldigend mooi, als je door de ook al imposante toegangspoort wandelt, word je gewoon overdonderd door de schoonheid. Het fel witte marmer en daar schijnt dan zon op, ik werd er zo gelukkig van. Nochtans het is een grafmonument dat door  Shah Jahan in 1632 werd gebouwd voor zijn overleden vrouw.

Om tot bij de Taj Mahal te geraken zijn er strenge regels, je mag zo goed als niets meenemen, enkel de kleren die je aanhebt en een fototoestel. Iedereen moet door een scanner en wordt  gefouilleerd. Die scanners dienen wel tot niets, die piepen bijna altijd en er wordt geen aandacht aan besteed, het fouilleren daarentegen is grondig. Met grondig bedoel ik wel wat in je zakken zit, geen compleet lichaamsonderzoek.

Er is veel volk, wat dacht je anders, maar het is een aanvaardbare drukte. We kunnen zelfs op het bankje zitten en een foto laten nemen, hetzelfde bankje waar enkele weken geleden onze Koning Filip en Koningin Mathilde ook een foto hebben laten nemen, deze stond toen in alle kranten. Op onze foto staan iets meer mensen, wij zijn iets minder belangrijk. Ik heb wel aan een westerse toerist gevraagd om een foto te nemen, vraag je het aan een Indiër, is er altijd de kans dat ze geld vragen.

We hebben ook geluk dat de Taj Mahal niet meer in de steigers staat, enkele weken gelden stond er nog in de krant dat 2018 niet het beste jaar is om de Taj Mahal te bezoeken, hij krijgt een modderreiniging. Maar deze blijkt juist te zijn beëindigd, wat kan een mens meer verlangen. Er is enkel nog iemand met de fijnafwerking bezig.

Ze begonnen ineens de vijver voor de Taj Mahal leeg te maken, dit gebeurd wel heel primitief, vrouwen vegen het water bijeen met een bezem, dan zijn er enkele met een aftrekker bezig en iets verder zijn ze het water er aan het uitscheppen.

Met de TucTuc

Om de Taj Mahal en al de andere interessante plaatsen van Agra te bezoeken, hadden we een tutuc met chauffeur voor een hele dag gehuurd. Voor het hotel staan er altijd wel enkele tuctuc’s te wachten in de buurt van het hotel. Eerst wordt er een prijs afgesproken maar die is altijd dezelfde echt onderhandelen hoeft niet en dan rijd hij overal met u naartoe waar je maar wil, in Agra natuurlijk.

Met die tuctuc rondtoeren blijft een hectische bedoening maar we worden het gewoon. Onze angst verdwijnt stilletjesaan, ook als er ander gemotoriseerd voertuig komt afgevlogen, weten we dat deze net voor de botsing wel opzij zal gaan of wij er juist voorbij zijn, het is millimeter werk. Zelfs als we spookrijden, raken we niet in paniek. En er zijn altijd wel speciale dingen te zien onderweg en geregeld een koe natuurlijk.

We zijn begonnen met de Tai Mahal natuurlijk. Daarna dachten we,  zouden we geen postkaarten naar het thuisfront sturen, van zo’n schoonheid mogen ze toch meegenieten. Wij lieten onze chauffeur ons naar een souvenir winkel brengen, we lieten hem één kiezen, zij krijgen commissie op elke toerist die ze naar hun winkel brengen. Dan naar het postkantoor, er stonden daar rijen aan verschillende loketten, we wisten niet waar we moesten aanschuiven. Plots riep er iemand van achter een loket om naar hem te komen, wij mochten iedereen voor steken en we konden dadelijk de postzegels kopen. Dit is blijkbaar normaal voor de westerlingen, andere medereizigers hadden diezelfde ervaring en ook niemand in het postkantoor maalde daarom. We hebben onze kaartjes daar dan dadelijk geschreven en afgegeven, we hebben ze horen afstempelen, diegene die gewoon zijn om van ons een kaartje te ontvangen hebben iets om naar uit  te zien. Ik kan niet beloven of ze toekomen, als ik zie ze buiten met de postzakken omgaan, er zal al wel eens iets misgaan vrees ik.

Agra Fort

Volgende stop het Agra fort, het is weerom een imposant gebouw uit rode steen, met pleinen, paviljoenen, zuilengangen en uitkijktorens, je kan hier een lange tijd in ronddwalen. Het is gebouwd in 1565 en het is nog altijd in goede staat. Het gebouw heeft de tegenslag om in dezelfde stad te liggen als de Tai Mahal, want die slorpt alle aandacht op. Maar aan bezoekers is er geen tekort, het loopt hier goed vol. Ook hier weer scanners waar je doormoet, maar deze is nog beter, die piept constant, ook als er niemand doorstapt. Ik denk dat de wakers het ook moe werden, want toen we het fort verlieten, was de scanner weg.

Lunchtijd

Toen kregen we honger en wilden we gaan lunchen, we hadden wel enkele adresjes van goede restaurants. Met goede bedoelen we, hier zijn we redelijk zeker dat we niet ziek buiten komen, hygiene is niet prioriteit één in India, ik denk dat het niet in de top tien staat. Onze chauffeur probeerde ons te overtuigen om naar een ander restaurant te gaan, één waar hij commissie krijgt. We hebben hem er ons naar heen laten brengen, het was iets eenvoudig, het lag ergens achterin, weg van de drukte. Het had een mooie groene tuin, waar wat eenvoudige stoelen en tafels stonden, maar het leek ok en we zijn daar dan maar gaan lunchen. We hebben ons in de tuin gezet, onze bestelling gegeven en van de rust genoten. In de keuken zaten wel geen ramen, de apen en eekhoorns( laat ons zeggen het lijkt op een eekhoorn) liepen daar ook vrolijk rond, we hopen voor het beste met de hygiene. Het eten was eenvoudig maar best lekker, en alles was warm het zal wel in orde zijn geweest.

Na het eten kwam de chauffeur bij ons aan tafel zitten en begon wat te vertellen over zin leven. Ook over het systeem van de commissies die ze krijgen voor elke toerist die ze aanbrengen. In een restaurant krijgen ze dan eten om mee te nemen, in een winkel krijgen ze 50 roepie, ook al koopt deze niets. Wij wisten dit al wel, onze reisbegeleidster had dit al verteld, maar we lieten hem het maar vertellen. Hij vroeg of hij ons dan ook ’s avonds voor we terug naar het hotel zouden gaan, ons aan 2 winkeltjes mocht afzetten. We willen hem dat plezier wel gunnen, zo verdient hij iets extra en ons kost het enkel wat van onze tijd.

Naar de andere oeverkant

Tegen valavond gingen we nog naar de andere kant van de over, daar is een park waar je de zonsondergang over de Taj Mahal kan bewonderen. Het is een hele tocht want de brug om deze rivier over te steken ligt wat verder weg. Je passeert hier langs de sloppenwijken, de mensen die in geïmproviseerde tenten wonnen, dit is een leven dat wij ons niet kunnen voorstellen.

De zonsondergang is wel mooi, maar het effect op de Taj Mahal is nu niet zo speciaal. De zon gaat onder schuin op de Taj Mahal, dit geeft nu geen spectaculair zicht. Je kan hem daar wel compleet zien met zijgebouwen zien, ook eens iets anders.

Naar de shops

Daarna was het tijd voor de twee shops, eerst bracht hij ons naar een kleding winkel. Al waren we niet van plan iets te kopen, we zijn toch met een kledingstuk naar buiten gegaan, het is toch zo goedkoop en het is een leuk souvenir. De tweede winkel, daar waren we rap buiten, dit waren Indische schilderijen en ivoren en marmeren beelden, te duur en te zwaar voor ons.