Van Chitwan naar Pokhara

geplaatst in: Azië, Nepal | 1

We zijn richting het Himalaya gebergte vertrokken, het was een tocht door de bergen van amper 150 km,  maar het was een helse tocht. We zijn vertrokken om 7u30 en aangekomen in Pokhare om 18u. Het waren vooral de eerste 50km die afzien, het was een verharde weg met diepe putten en uitstekende stenen. We werden letterlijk door elkaar geschud, we wipten geregeld omhoog uit onze stoel. Dit alles in een bus van bedenkelijke kwaliteit, smerige stoelen, bij vele stoelen ging de leuning uit zichzelf achteruit, de ramen sloten niet goed en rammelden. Er was geen airco, dan maar de vensters open zetten maar dan kwam het opstuivend zand of de stinkende uitlaatgassen van de voertuigen naar binnen. Van rookfilters of katalysators hebben ze hier nog niet gehoord. In die eerste 50 km hebben we in een constante file afgelegd, we stonden geregeld minuten stil. Als we reden was het meestal tegen een slakken gangetje, we wisten toen al dit wordt laat als we in Pokhare toekomen.

We waren dus om 7u30 vertrokken en om 12u30 hadden we 45km afgelegd, toen viel het weer stil, maar dit bleek iets langer te duren. Iedereen begon uit te stappen, er kwamen geen voertuigen meer uit tegengestelde richting, er moest iets zijn gebeurd. De afslag naar Pokhare was maar 1 km verder, we konden de brug waar we over moesten in de verte zien liggen. Als we dan maar uit verveling richting de brug wandelde, konden we zien dat er steenpuin op de weg lag, dit was vanuit de bergen op de weg gevallen. Het was dus wachten tot de weg werd vrij gemaakt, dit is hier niet Belgie waar er snel een interventie team ter plaatse is. Na meer dan 2 uur en half, was er een smal pad gemaakt en konden we traag verder rijden.

Op de foto hierboven kan je onze bus zien staan in de file. Daar waar de meeste mensen buiten staan.

Foto hieronder, was ons beeld terwijl we stonden te wachten, we zagen de brug waar we over moesten, als je goed inzoomt op de weg, zie je de steengruis liggen.

We hadden toen het geluk dat onze kant als eerste werd doorgelaten. Terwijl we tergend traag verder reden, zagen we de brug daar beneden al liggen, nu nog door het dorpje sukkelen en we konden onze weg verder zetten. Toen we over de brug reden konden we zien hoe lang de file al was geworden en hoeveel er in de andere richting nog stonden, dit zou nog een hele poos duren voor dit was opgelost.

Het vele oponthoud had ook zijn voordelen, het landsschap was daar wel mooi om zien. We stonden een hele poos stil bij een stand waar ze spullen om de vrachtwagens te versieren verkopen. Deze verkopers waren niet in ons geïnteresseerd, enkel Nepalezen en Indiërs kopen deze spullen, we konden dit dan rustig bekijken.

De laatste 100 km ging over geasfalteerde weg, we werden ook nog wel door elkaar geschud, maar in vergelijking met wat we de laatste dagen en zeker die eerste 50 km, was dit niets. Ongeveer 4 u later kwamen we aan in Pokhara, de zon was al aan het ondergaan, maar we konden toch nog een eerste glimp van de Annapurna meepikken en dit was toch al fantastisch om zien, het maakte de hele dag goed.

 

Zo’n tochten als vandaag wil ik niet teveel meer meemaken in mijn leven, het geeft je wel tot nadenken als we in file staan in België, die zijn ook vervelend maar we zitten toch in onze comfortabele wagen met de radio aan. Deze tocht gaat door het gebergte, zeker die eerste 50 km, je mag er niet aan denken wat er gebeurd als je daar in panne valt, dan sta misschien meer dan een dag te wachten voor er iemand je kan komen deponeren. Er zijn hier ook geen vangrails, in deze omstandigheden zou je niet verschieten als hier al eens iemand naar beneden dondert.

  1. Rosa Van Steen

    Dit is een dag om vlug te vergeten.
    Hopelijk zijn de volgende wegen in betere staat.
    Anders komen jullie geradbraakt thuis.
    Nu zalig slapen dan kunnen jullie morgen weer met volle teugen verder genieten.
    Groetjes uit het nog koudere België

Laat een reactie achter