Onze tweede dag in Varanasi gingen we iets rustiger aandoen, wat uitslapen en kuieren langs de Ganges. Maar eens in het verkeer was er van wat rustig aan, niet veel meer te merken. We kozen deze keer voor een tuctuc om naar de Ganges te trekken, zo’n fietsriksja zit niet gemakkelijk en door de chaos onderweg duurt zo’n trip wel even. Een tuctuc te pakken krijgen was niet zo simpel, het is een drukke weg en alle tuctuc’s zaten vol. Na enige tijd stopte er toch ééntje, wij gingen naar de Dashashwamedh Ghat, hij melde dat hij niet tot daar kon rijden, dit wisten van gisteren al, de laatste honderden meters mogen er geen voertuigen groter dan een brommer door. Dus geen probleem wij stappen in, maar zijn afzetplaats was toch nog wel een heel eind verwijderd. Wij dan maar te voet verder, dit is niet zo simpel in een verkeerschaos waar geen voetpaden zijn en de voetgangers de laagste in prioriteit zijn op de weg. Plots stopt er een tuctuc naast ons, deze is iets groter en ruimer, er zit al een gesluierde moslimma in, enkel de ogen zichtbaar. Hij wil ons voor 50 roepie (60 eurocent) tot aan de doorgang naar de Ghats brengen. Dit is niet veel geld, wij stappen daar dan maar in, die vrouw vind dat blijkbaar niet erg, en de chauffeur verdient wat extra roepie’s.
Naar de kapper
Terug aangekomen aan de Ganges zijn we dadelijk weer in de opgewekte sfeer die daar hangt. We worden hier natuurlijk constant aangesproken door de Indiërs om hun diensten aan te bieden voor een boottrip, om gids te spelen of om ons in hun shop binnen te lokken. Het belangrijkste is om dit te negeren, zo weinig mogelijk te reageren op vragen en alles zo snel mogelijk af te wimpelen. Dan wordt ik daar plots aangesproken door een kapper, die mij probeert te overtuigen om bij hem mijn haar te laten knippen. Nu de avond ervoor had een medereizigster een grappige opmerking gemaakt over mijn haar, het stond nogal wild en krullig in alle richtingen. Dit klopte wel want het was al enige tijd geleden dat ik naar de kapper was geweest. Ik liet mij dus overtuigen en ging naar zijn haarknip stand. Deze is aan de oever van de Ganges gelegen, openlucht natuurlijk onder een parasol, ja koud is het hier niet bepaald, we halen met gemak meer dan 27 graden hier.
Ik probeer een prijs af te spreken, maar het enige dat hij zegt “je mag kiezen hoeveel je geeft, het bedrag dat je vind dat de kapbeurt waart is”, dit is een gevaarlijke situatie natuurlijk. Toch ik laat hem beginnen en begin in mijn hoofd een bedrag te bedenken wat ik zal betalen. Ik denk eerst aan 200 roepie, maar die knipt mijn haar zo goed en met zoveel passie en overgave, dat dat bedrag al hoger wordt in mijn hoofd. Ik stijg al tot 500 roepie, wat naar Indische normen al hoog is, in euro’s 6,5. Na de kapbeurt, begint hij mij een massage te geven. Eerst mijn armen, ik denk geen probleem, laat hem maar even doen, maar dan mijn nek en binnen de kortste keren lig ik al plat op mijn buik en is hij mijn rug en benen aan het masseren. Dan gaan die kousen uit en mijn voeten worden onder handen genomen. In mijn hoofd gaat dit bedrag alsmaar hoger, ik denk, ik moet hier een eind aan maken, anders ben ik straks al mijn roepies kwijt. Als ik dan op mijn rug moest gaan liggen, heb ik hem toch kunnen stoppen. Dan kwam de betaling, hij begon te vertellen over andere westerlingen die hij hun haar had geknipt die gaven 4000 roepie of meer, wat natuurlijk zwaar overdreven is. Ik had ondertussen besloten om 1500 roepie’s te geven, maar ze zijn gewiekst in het onderhandelen, dus Ik gaf hem 1000 roepie, hij keek natuurlijk teleurgesteld, ik had niets anders verwacht. Hij blijft dan aandringen voor meer, Ik deed er dan die 500 roepie bij, toch bijna 20 euro. Hij bleef nog aandringen, maar dat was genoeg, ik denk dat hij toen zijn inkomen voor vandaag al binnen had. Deze ervaring was zijn 20 euro waard, mijn haar is goed geknipt, ik moet na mijn verlof niet naar de kapper dat is mooi meegenomen.
Huwelijk aan de Ganges
Dagelijks zijn er ook tientallen huwelijks feesten aan de trappen van de Ganges. Dat begint al in de smerige straten richting Ganges, de bruiloftstoet wandelt in hun kleurrijke kleding door de straten. Meestal begeleid door één of twee drummende jongen, die de ziel uit hun lijf trommelen. Dit zorgt voor een opzwepende swingende sfeer. Als ze dan op de trappen aan de Ganges aankomen, beginnen ze te dansen, je krijgt zin om mee te doen, het is zo leuk om zien.
Dan trekt de stoet verder richting Ganges, waar ze ze met z’n alle de boot opgaan en ze feesten verder op die boot. Er zit nog een ritueel bij van dat ze hierna elkaar enige dagen niet meer mogen zien, maar ik ken het niet volledig en wil hier geen foute informatie meegeven.
De bruid en bruidegom zijn ook met een lint verbonden, het lijkt dat de man wel het lint controleert , de vrouw volgt haar man. Maar ook hier moet ik de juist info schuldig blijven.
Het is net als bij de crematie, waar het een stroom van overledenen is die daar worden gecremeerd, dat het hier een stroom van trouwers is dat hier komt huwen. De Ganges is voor de Hindoe enorm belangrijk.
Rondhangen aan de Ganges
We worden hier ook geregeld aangeklampt door Indiërs die een foto willen nemen met ons. Ik vind dit altijd wel bizar, zo speciaal zijn wij toch ook niet maar in feite doen wij net hetzelfde, we nemen constant foto’s van hun.
Volgende week is het Holi festival van Hindoes, dan wordt er in de straten met poeder van verschillende felle kleurren in het rond gesmeten. Iedereen wordt dan ondergedompeld in het gekleurd poeder, je kleren kan je daarna wegsmijten. Wij dachten dan zitten we al in Nepal dus geen probleem, nu blijkt dat ze dat daar ook vieren. Wij hebben ons dan maar een Holi outfit gaan aanschaffen, een witte Alibaba achtige broek en een wit hemd, dit kost geen geld, voor 350 roepie(5euro) zijn we gesteld.
Het vuil in de straten is er nog altijd, het blijft mij verwonderen hoe deze mensen hier zo kunnen leven. Het verbazende contrast tussen de vuile en smerige straten en de kleurijk geklede vrouwen, kan ook mooi zijn.
Geef een reactie